2 dni temu
Po grze Cytadela: Pojedynek spodziewałem się czegoś innego. Podobnie jak w pozostałych odsłonach serii Cytadela, tak i tutaj przyjdzie nam walczyć, budując dzielnice miasta. Rywalizować będziemy również o wpływy w Radzie i oczywiście o finanse. Za to gra nie będzie zbytnio budować klimatu. Rozgrywka z początku stawia nas przed ciekawymi wyborami, ale już po chwili możemy zobaczyć, iż jest również dosyć nijaka.
Grę rozpoczynamy od umieszczenia dwóch losowych dzielnic obok siebie. Każda z nich znajduje się pod kontrolą jednego z graczy. Pozostałe kafelki zostają potasowane i podzielone na cztery odkryte stosy. Tworzą one wspólny Rynek. Każdy gracz otrzymuje dwa unikalne kafelki na rękę (dobiera trzy z dziesięciu dostępnych i zatrzymuje dwa). W Cytadela: Pojedynek pojawia się także Rada, składająca się z dziewięciu miejsc podzielonych między graczy losowo w proporcji 5–4.
W pierwszej fazie gry tasujemy dziewięć kart postaci, po czym losowo odrzucamy jedną z nich. Pozostałe karty zostają równo rozdzielone między graczy. Następnie przekazujemy sobie nawzajem po dwie karty, a potem odrzucamy po jednej z otrzymanej ręki. W rezultacie każdy gracz dysponuje trzema postaciami, z których jedna lub dwie mogą pochodzić od przeciwnika.
Zobacz również: Leśna Straż – recenzja gry planszowej. Przychodzi ptaszek, żaba, jeżyk i mysz do lasu...
fot. Materiały promocyjne (Rebel)To właśnie ten etap rozgrywki daje najwięcej okazji do myślenia taktycznego. Decyzja o przekazaniu dwóch kart przeciwnikowi musi być dobrze przemyślana – powinniśmy brać pod uwagę zarówno to, co sami możemy stracić, jak i to, co może zyskać oponent. Jednocześnie dużo frajdy sprawia przewidywanie, jakie postacie przeciwnik zechce zachować w swoim arsenale. jeżeli dobrze odgadniemy jego zamiary, możemy wyeliminować wybraną kartę dzięki własnego zabójcy, potencjalnie odbierając mu szansę na odwrócenie losów rozgrywki. Szkoda tylko, iż taki styl rozgrywki nie jest doceniony przez grę tak bardzo, jak po prostu bezpieczne wzbogacanie się i budowanie dzielnic.
W drugiej fazie postacie aktywują swoje zdolności w kolejności od 1 do 9. Zabójca, oznaczony numerem 1, rozpoczyna tę część gry od eliminacji wybranej postaci przeciwnika (pod warunkiem, iż oponent rzeczywiście ją posiada). Złodziej z numerem 2 kradnie monety od wybranej postaci, z puli przeciwnika lub jego dzielnic. Pozostałe postacie pozwalają zdobywać monety, wznosić nowe dzielnice, czasami po obniżonym koszcie zależnym od innych kontrolowanych przez nas dzielnic, albo wpływać na Radę.
To zdecydowanie najbardziej ekscytująca część rozgrywki. Właśnie tutaj przekonujemy się, czy udało nam się przewidzieć, jakie karty posiada przeciwnik, i poznajemy jego plany. Poszczególne postacie mają czasem po dwie umiejętności wyboru, dzięki czemu możemy nieco dostosować swoją taktykę do ruchów oponenta.
Zobacz również: Kolonia księżycowa: krwawa jatka – recenzja gry planszowej. Katastrofa za katastrofą
fot. Materiały promocyjne (Rebel)W ostatniej fazie sprawdzamy, kto kontroluje radę, i na tej podstawie przyznajemy graczom nagrody. Osoba posiadająca w niej większość otrzymuje więcej monet i może zbudować dodatkową dzielnicę. Drugi gracz musi natomiast wybrać pomiędzy zdobyciem waluty a rozbudową miasta.
I tak naprawdę tyle. Gramy do momentu, aż wspólna plansza 4 × 4 zostanie całkowicie zapełniona. Następnie podliczamy punkty zwycięstwa, uwzględniając kilka czynników, w tym kontrolowane dzielnice i wpływy w radzie. Sama gra jest wyjątkowo prosta i przyjemna, jednak ma też swoje znaczące wady.
Niestety, Cytadela: Pojedynek potrafi naprawdę gwałtownie się znudzić. Po rozegraniu trzech partii z jedną osobą miałem wrażenie, iż brakuje tutaj wystarczającej różnorodności między kolejnymi rozgrywkami, aby zapewnić rozrywkę na dłużej. Większość specjalnych dzielnic nie wpływa znacząco na przebieg rozgrywki, a karty postaci o numerach od 3 do 9 zapewniają znikomą interakcję z drugim graczem.
fot. Materiały promocyjne (Rebel)Używanie kart Złodziej i Zabójca jest zdecydowanie najbardziej ekscytujące, ponieważ wprowadza element zgadywania zamiarów przeciwnika. To właśnie tutaj kryje się najciekawsza część gry, jednak choćby ona gwałtownie zaczyna nużyć. Cała zabawa sprowadza się bowiem do przewidywania, jakie karty wybrał oponent. Niezależnie od tego, czy robimy to pierwszy, czy pięćdziesiąty raz, mechanizm pozostaje dokładnie taki sam. Brakuje dodatkowych elementów, które mogłyby urozmaicić tę zabawę i sprawić, iż kolejne partie będą czymś więcej niż powtarzaniem tego samego schematu.
Pod względem graficznym gra niestety też trochę kuśtyka. Od strony czytelności nie mam większych zastrzeżeń. Każdy z dowódców wyraźnie odróżnia się od pozostałych, a dzielnice łatwo rozpoznać po ich kolorystyce. Sam styl ilustracji wydał mi się jednak po prostu nudniejszy niż w poprzednich grach z serii (szczególnie pięknej wersji z 2000 roku). Figurka rycerza, który może chronić nasze dzielnice, jest za to naprawdę fajnym dodatkiem. Podobnie pozytywne wrażenie robią wysokiej jakości woreczki służące do losowania i przechowywania kart oraz kafelków.
Ogólnie rzecz biorąc, Cytadela: Pojedynek to przyjemna propozycja na szybką rozgrywkę lub dwie z przyjacielem. Poza tym niestety nie ma tutaj zbyt wielu powodów, by regularnie do niej wracać. Twórcy na pewno celowali w prostą i szybką grę, jednak uważam, iż dało się zrealizować ten pomysł w ciekawszy sposób, wymagający od graczy większej kreatywności i skłonności do ryzyka. Graficznie również nie zachęca do powrotów. Prawdopodobnie wyląduje u mnie w szafce, choć niewykluczone, iż od czasu do czasu będzie trafiać na stół jako rozgrzewka przed innymi planszówkami.
Powyższa recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Rebel. Dziękujemy!
fot. główna: Materiały promocyjne (Rebel)
