
Epickie starcie o grunt? Recenzja: Rodos
Jesień coraz bardziej zamyka nas w swoim uścisku. Wieczory dłuższe (już w obie strony do pracy przemieszcza się człowiek po ciemku), sezon dożynkowy zamknięty (o czym wspominałem na), podobnie jak działkowanie (zakręcili nam wodę!). Ale! Jeszcze na oparach wspomnień z tegorocznego grillowania, przybliżymy Wam tytuł, który pojawił się jesienią na rynku. Zapraszamy do recenzji.
Informacje/Pierwsze Wrażenia:

Rodos to rodzinna gra planszowa, nazwą nawiązująca do popularnego skrótu znanego działkowcom (rodzinne ogródki działkowe otoczone siatką). Przeznaczona jest dla 2 do 4 osób, w wieku co najmniej 8 lat. Partię przewidziano na pół godzinki. Wydana została przez Egmont, a jej autorem jest Grzegorz Rejchtman, ojciec serii Ubongo.

Tytuł i okładka stanowiły grunt pod naszą podjarkę gierką. Czyż nie tak wygląda życie na ogródkach w mieście? Rysowniczka (Miriola Dzik) świetnie to uchwyciła! Choć nie powiem, by przy samym Rodos się napracowała 😂. Tam, gdzie się dało- stworzyła piękne dzieła! Ale przygotujcie się raczej na inwazję kolorowych kwadratów, które dominują w pudełku. Pod wieczkiem, poza kafelkami (dwa kształty), znajdziemy jeszcze ramkę (wydzielającą teren działkowy) i drewniane płotki w kolorach graczy. Warto wspomnieć, iż w pudełku znajduje się również sporo powietrza (którego działkowcom zdecydowanie brakuje!). Jakościowo jest- szczerze?- tak sobie (szczegóły niżej).
Zasady:

Rodos to epicka walka o ziemię- w każdym razie tak zapowiadają hasła reklamowe z pudełka. Jak będzie? Instrukcja- krótka- prostuje, iż wielkich wojen nie będzie. Ot, układamy kafelki z grządkami (jak to w większości gier Rejchtmana), ewentualnie blokując przeciwnika. Zwycięzcą zostanie ten, któremu uda się stworzyć największą grupę swojego koloru.

Przygotowanie jest proste. Dzielimy kafelki na te w kształcie "L" i "Z", lokując je w zasięgu wszystkich. Ramkę umieszczamy na środku i rozdajemy płotki według koloru (każdy otrzyma małe i duże). Możemy rozpoczynać!

Na początku każdy ma do dyspozycji kafelek "Z". Pierwszy gracz umieszcza go w dowolny sposób, tak, by dotykał bramy narysowanej na ramce. Następni uczestnicy, dokładając element, muszą dotykać się bokiem (nie rogiem!) z terenem już istniejącym (i nie wystawał poza obręb działek!). Każda kolejna runda to już prosty schemat: 1. umieszczamy kafelek albo płotek, 2. dobieramy kafelek innego kształtu niż ten przed chwilą dołożony (by zawsze mieć jakiś "na ręku"). Staramy się tak majstrować grządkami, by nasz kolor stworzył największą grupę (w razie czego ratujemy się płotkami, które łączą oddalone od siebie skupiska). Gra kończy się, gdy zabraknie elementów i nikt nie może już nic dołożyć.
Wrażenia:

Nie powiem, bo zapowiedź bardzo nas ucieszyła. Jako zapalony działkowiec, zbierający kolekcję odpowiednią na kocyk i grillowe warunki, stwierdziłem, iż to produkt dla nas! Rzeczywistość to zweryfikowała. Bawiliśmy się dobrze, ale czy znajdzie się dla Rodos miejsce na kocyku? Mam zagwozdkę. Skąd taka rozkmina?

To zacznijmy od tego, co mi się nie podobało. Ogólnie odnoszę wrażenie, iż Rodos zostało przygotowane na szybko. Pomysł fajny, mechanika ok- ale wykonanie pozostawia niesmak. I nie chodzi mi o "ogryzione" płotki (takie wady produkcyjne się zdarzają- mam nadzieję, iż w tym przypadku tylko w moim egzemplarzu). Raczej czepiam się ramki, która- po pierwsze jest chyba po to, by były jakieś inne grafiki niż grządki, po drugie nie łączy się ze sobą tak ładnie, jakby mogła, po trzecie niedopasowana jest do kafelków (pozostawia dziwną szparkę, która podczas rozgrywki jest dyskusyjna). Ta wada przewija się w kilku egzemplarzach (po dyskusji ze znajomymi i obserwacji u innych). Niby dwa niewielkie minusiki, ale Rodos nie przedstawia sobą zbyt wiele Jest grą prostą, także szkoda, iż przeważnie pierwsze moje skojarzenie, gdy o tytule opowiadam, to właśnie ta dziwna ramka...

A faktycznie Rodos to prościutka planszówka- duży plus. Mechanika zbudowana jest na logicznych założeniach, dzięki czemu bardzo szybko trafi do wszelkiej maści ogrodników (kupionych przez temat!) i ich rodzin. Zasady tłumaczymy w niecałą minutę i gramy- z dziećmi, dziadkami, sąsiadami, przypadkowymi gośćmi. Nie wpływa na nią poziom... zgrillowania towarzystwa! Czy potrzeba czegoś więcej, by urozmaicić pobyt w ogródku? Proste, czytelne, humorystyczne, z delikatną nutką rywalizacji i pierwiastkiem tetrisowej łamigłówki rozgrzewającym szare komórki- aż się prosi, by zabrać ją na kocyk (gdyby nie ta przeklęta ramka, która choćby na płaskim gry nie ułatwia). Sami więc widzicie, iż werdykt nie jest łatwy. Chciałbym powiedzieć, iż grę polecam z czystym sumieniem- ale choćby w najprzyjemniejszej, czteroosobowej odsłonie- znajdzie się jakieś zastrzeżenie (ramka). Rozumiem, iż jest skierowana do laików (ja jako zaawansowany planszówkowiec mam wygórowane wymagania). Wiem, też iż właśnie w takim towarzystwie sprawdzi się najlepiej i- bezapelacyjnie- odciągnie ludzi od Chińczyka, a to zasługa, której nie można ignorować. Zatem: sprawdźcie, jeżeli macie okazję.
Plusy:
+ świetny i chwytliwy temat
+ trafia do szerokiego grona (dziadków i rodziców)
+ proste zasady
+ delikatna rywalizacja
+ szczypta łamigłówki
+ dwa warianty punktowania
+ zdecydowanie najlepsza na 4 osoby
+ super grafiki...
Minusy:
-... szkoda, iż mało tych grafik
- podejrzewam, iż gra opublikowana na szybko, przez co pojawiają się mankamenty w wykonaniu (ramki niedopasowane do siebie i obszaru gry)













![KRAINA VESNY. „W zielone gramy” na trzech scenach [ZDJĘCIA]](https://bochniazbliska.pl/wp-content/uploads/2026/11/64-P1242281.jpg)



