Podczas gdy branża technologiczna wciąż rezonuje powiadomieniami o kolejnych przełomach, tegoroczne AI Beyond Gaming podczas konferencji Game Industry Conference 2026, postawiło na zupełnie inną perspektywę. Zamiast obietnic i bezkrytycznego zachwytu, organizatorzy i zaproszeni eksperci przyjrzeli się miejscom, w których sztuczna inteligencja wciąż zawodzi – oraz ludziom, którzy zawodowo zajmują się testowaniem tych granic.
Podczas gdy zeszłoroczna edycja skupiała się na pytaniu, co stanie się, gdy AI przestanie nas wspierać, a zacznie z nami rywalizować, tegoroczne spotkanie sięgnęło samej krawędzi obecnych możliwości technologicznych. Wydarzenie pozbawione było szumu medialnego i katastroficznych wizji – zamiast tego zaprezentowano twarde dowody dostarczone przez praktyków, naukowców i inżynierów, którzy na co dzień budują, badają i testują systemy AI. Głównym założeniem tegorocznego szczytu była weryfikacja obietnic marketingowych w starciu z rzeczywistością. Uczestnicy skupili się na badaniu awarii i ograniczeń modeli, traktując je jako najważniejszy sygnał wskazujący kierunek rozwoju technologii na najbliższe pięć lat. Prelekcje dostarczyły praktycznych wniosków dla zespołów produkcyjnych i kadry zarządzającej, a wśród prelegentów znaleźli się przedstawiciele programiści, badacze systemów AI, matematycy oraz twórcy gier.

Głosy z pierwszej linii: najważniejsze wystąpienia
Jednym z najważniejszych punktów programu była dyskusja z udziałem legendarnego programisty znanego pod pseudonimem „Psyho” (byłego badacza OpenAI i jednego z najlepszych programistów konkurencyjnych na świecie). Psyho przeszedł do historii, wygrywając AtCoder World Tour Finals 2025 w starciu z eksperymentalnym agentem kodującym od OpenAI. Podczas godzinnej rozmowy z Wojciechem Ozimkiem podsumowano zmiany, jakie zaszły od czasu tego pojedynku, oceniono obecny stan zaawansowania agentów oraz wskazano unikalne wartości, jakie człowiek wciąż wnosi do rozwiązywania najtrudniejszych problemów.
Z kolei dr Maciej Świechowski, Dyrektor ds. Naukowych w NewBro, zaprezentował krytyczne spojrzenie na zaskakujący słaby punkt modeli językowych. Choć zaawansowane LLMy z łatwością piszą kod i zdają egzaminy, wciąż mają ogromne problemy z graniem w gry. Ekspert przeanalizował, dlaczego architektury oparte na LLM zawodzą przy zadaniach, z którymi bez trudu radzi sobie dziecko, oraz co to zjawisko mówi o zdolnościach modeli do planowania, śledzenia stanu i logicznego wnioskowania.
Struktura konferencji została podzielona na trzy główne bloki tematyczne:
- Na krawędzi: Czego AI jeszcze nie potrafi – analiza obszarów, w których modele zawodzą (gry, planowanie, wnioskowanie długoterminowe) oraz lekcje płynące z rywalizacji ludzi z agentami w programowaniu.
- W produkcji: Co działa dzisiaj – przegląd procesów automatyzacji i kreacji w produkcji gier, zastosowanie agentów w rzeczywistych środowiskach pracy oraz prelekcje wyłonione w ramach otwartego naboru.
- Najbliższe 5 lat – ekonomia mocy obliczeniowych a realne możliwości (co skaluje się rozwijać, a co zmierza do stagnacji) oraz rola ludzkiego osądu w nadchodzących latach.

Dowody zamiast zapowiedzi
AI Beyond Gaming 2026, skupiło 13 różnych wydarzeń – od prelekcji po panele. Tematyka spotkań była naprawdę zróżnicowana. Nie zabrakło rozmów czysto technicznych, ale nie zapomniano też o wykorzystaniu tych narzędzi przy choćby marketingu, a i znalazło się miejsce na nieco bardziej futurystyczne rozważania.
Tegoroczna konferencja przyniosła szereg krytycznych analiz, prezentacji praktycznych wdrożeń oraz paneli dyskusyjnych poświęconych roli sztucznej inteligencji w branży gamedev oraz nowo powstających technologiach. Eksperci z wiodących studio deweloperskich, firm technologicznych oraz ośrodków akademickich podzielili się swoimi doświadczeniami i wyzwaniami, przed którymi stoi branża.
Rachit Moti reprezentujący firmę Accord poprowadził prelekcję pt. „Noise to Signal: Turning Discord into Community Intelligence”. Podczas wystąpienia przeanalizował ogromny strumień wiadomości, reakcji i interakcji generowanych na platformie Discord, który dla wielu zespołów pozostawał trudny do zinterpretowania. Moti zaprezentował techniki pozwalające wyjść poza powierzchowne statystyki, w tym metody identyfikacji kluczowych sygnałów – takich jak wczesne wskaźniki odejścia graczy (churn), miejsca tarcia oraz nastroje społeczności – poprzez lepsze zadawanie pytań do posiadanych już danych.

Z kolei Piotr Penar (Ludus AI) zaprezentował wyniki badań nad zrozumieniem przestrzeni 3D przez duże modele językowe (LLM). W prelekcji „Spatial Context as the Antidote to AI Slop” omówił proces wielokrotnej odbudowy scen w silniku Unreal Engine przy użyciu agentów AI z wykorzystaniem zróżnicowanego zestawu narzędzi, takich jak zrzuty ekranu, zrzuty scen, bounding boxy i zapytania do silnika. Penar przedstawił precyzyjne dane dotyczące wpływu poszczególnych elementów na dokładność, koszty i czas, pokazując zarazem, które z obiecujących pomysłów okazały się nieefektywne w praktyce.
Yago Gándara, reprezentujący niezależny projekt Granaderos oraz argentyński Universidad Católica de Córdoba, omówił proces tworzenia gry historycznej na silniku Unreal Engine 5.7 w projekcie „The Human Feel: What AI Couldn’t Ship in My Solo FPS”. Gándara wykorzystał cały proces jako instrument badawczy, logując sesje i oceniając wyjściowe dane generowane przez narzędzie Claude Code dla C++ i wygenerowanych grafik. Zaprezentował dane dotyczące akceptacji wygenerowanego kodu w zależności od jego typu oraz zdefiniował pojęcie „ludzkiego wyczucia” (human feel) – granicy, na której narzędzia AI nie były w stanie oddać intencji twórczej w obszarze grafiki 3D, muzyki, ruchu i emocji.
Przemysław Stański, reprezentujący .superposition i Odd Qubit, w wystąpieniu „Mumble-Driven Development, or how (A)I made .superposition?” przedstawił proces tworzenia autorskiego narzędzia produkcyjnego wspieranego przez AI. Stański omówił eksperymentalne podejście do sterowania procesem programowania dzięki mowy, szkiców i niesformalizowanych komend głosowych zamiast precyzyjnego promptowania. Prelegent podzielił się wnioskami dotyczącymi niedeterministycznych aktorów, wąskich gardeł w komunikacji człowiek-AI oraz kwestii odpowiedzialności za wygenerowany kod.
Zagadnienie przeciążenia pracą podjęła Magdalena Björkman, reprezentująca Björkman Consulting Group oraz studio Bandit Island Games, w referacie „Faster Than Human: AI Burnout Trap”. Poddała analizie zjawisko pułapki wydajnościowej, w której zaoszczędzony dzięki automatyzacji czas był gwałtownie absorbowany przez rosnące oczekiwania kierownictwa. Björkman przedstawiła mechanizmy narastania wypalenia zawodowego spowodowanego wdrożeniem AI oraz zaproponowała praktyczne strategie przeciwdziałania temu zjawisku dla liderów i zespołów.
Wojciech Ozimek z firmy One2tribe S.A. zaprezentował wyniki badania porównawczego dwóch wersji minigry edukacyjnej w ramach wystąpienia „Your Brain on AI-Made Mini-Games: The Experiment”. Podczas sesji zestawiono ze sobą grę wygenerowaną na podstawie jednego promptu z wersją współtworzoną przez projektanta i sztuczną inteligencję. Ozimek przeanalizował obie produkcje pod kątem psychologii uczenia się, obciążenia poznawczego, optymalizacji pętli pamięciowej i stanu flow, przedstawiając twarde dane z przeprowadzonych testów A/B.
Maciej Świechowski reprezentujący NewBro oraz Uniwersytet Warszawski przedstawił chłodną analizę możliwości wykorzystania dużych modeli multimodalnych w automatycznych testach jakości gier w prelekcji „They can talk. They can see. They can’t play. Why LLMs/VLMs will never test your game”. Świechowski rozbił popularne mity dotyczące QA opartego na AI, wykazując cztery najważniejsze bariery technologiczne i biznesowe: brak rzeczywistej jakości rozgrywki, wysokie koszty zapytań API przy skali przemysłowej, kwestie prywatności kodu oraz opóźnienia czasowe.

Michał Stradczuk reprezentujący Humalike oraz Uniwersytet Warszawski przedstawił studium przypadku wdrożenia AI NPC na wieloosobowym serwerze roleplay GTA V w referacie „NPCs as Agents: AI Characters That Act, Remember, and Talk”. Stradczuk omówił architekturę agentów posiadających pamięć, zdolność prowadzenia konwersacji głosowych oraz wykonywania autonomicznych akcji w grze. Przeanalizował również wyzwania inżynieryjne związane z opóźnieniami w odpowiedziach oraz osadzeniem postaci w kontekście świata gry.
Maciej Krystian Szymański z Bielik.AI oraz EDISONDA (Grant Thornton Digital) przedstawił rozwój polskiego ekosystemu LLM w ramach prelekcji „Bielik Spreads Its Wings: From Polish LLM to AI Ecosystem”. Zaprezentował on praktyczne wykorzystanie modelu Bielik, klasyfikatorów bezpieczeństwa Bielik Guard oraz projektów społecznościowych, takich jak Obywatel Bielik, Eskadra Bielika i Nest Builders. Pokazano również praktyczny przykład prototypu narracyjnego dla gier video wykorzystującego polskie dialogi, lokalny kontekst kulturowy oraz narzędzia moderacji.
Bartosz Naskręcki reprezentujący Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Centrum Godnej Zaufania AI przeprowadził wykład „Designing the Game Around the Agent: What AI Builders Can Learn from RPGs”. Naskręcki przedstawił ramowy model projektowania agentów AI inspirowany mechanikami papierowych gier fabularnych (TTRPG), pokazując jak bilansować autonomię agentów, egzekwować reguły systemowe i weryfikować ich wyniki bez konieczności posiadania głębokiej wiedzy z zakresu uczenia maszynowego.
Podczas panelu dyskusyjnego „Irony of Automation: Hand It Over or Hold On? AI in Creation, Production, Code” eksperci branżowi zderzyli swoje doświadczenia z teorią „ironii automatyzacji” Lisanne Bainbridge z 1983 roku. W panelu, moderowanym przez Wojciecha Ozimka z One2tribe S.A., udział wzięli Rafał Tyl (NewBro), Maciej Miąsik (Pixel Crow) oraz Matt Tokarz (Animatica). Uczestnicy dyskusji oraz publiczność wyznaczali granice automatyzacji poszczególnych zadań – od głosów NPC po key art – analizując punkty sporne pomiędzy pracą ludzką a maszynową. Zwieńczeniem panelu było sformułowanie przez każdego prelegenta zasad dotyczących procesów, których nigdy nie należy przekazywać sztucznej inteligencji.
Z kolei Maciej Rudziński (Stealth AI Startup) i Jan Stasz (Stealth Startup) zaprezentowali demonstrację „Panels of Synthetic Colleagues: Fixing AI’s Samey Ideas”. Przedstawili pracę dywergentnych agentów AI pracujących na pojedynczym repozytorium kodu gry. Zespoły pokazały nagrane sesje programistyczne, zatwierdzone commity w serwisie GitHub oraz drzewo rozwiązań, demonstrując, jak różnorodne podejścia agentów pozwalały na wykrywanie ukrytych wad kodu oraz ulepszanie architektury oprogramowania.
Ostatnim akcentem konferencji była rozmowa moderowana przez Wojciecha Ozimka z One2tribe S.A. z programistą i futurystą znanym jako Psyho pod tytułem „The Last Irony: What If Machines Take the Hard Part Too?”. Prelegenci odnieśli się do wygranej Psyho z eksperymentalnym agentem OpenAI podczas AtCoder World Tour Finals 2025. Dyskusja koncentrowała się na pytaniach o granice ludzkiej przewagi w rozwiązywaniu problemów bez znanych schematów oraz o to, jak powinna wyglądać edukacja i specjalizacja kadr w świecie, w którym maszyny przejmują najtrudniejsze zadania analityczne.

1 tydzień temu
















