
W świecie żartów, memów, ironii i szydery innej reakcji być nie może, więc i ja muszę odpowiedzieć nawiązując do popularnego obrazka: „jestem już zmęczony, szefie”.
„Szybciej doczekaliśmy się GTA VI niż podpisów prezydenta pod nominacjami ambasadorskimi” – napisał Radosław Sikorski na swoim facebookowym profilu.
Polityk tak bardzo podekscytowany był premierą wyczekiwanej gry, iż najprawdopodobniej aż zapomniał włączyć pada. Zdarza się, sam w uniesieniu pewnie niejednokrotnie zapomniałem o podstawach, chcąc jak najszybciej zatracić się w rozrywce.
To nie ten drobny detal mnie pije. choćby nie do końca trafione zestawienie. Przecież prezydent nie urzęduje ani od czasu premiery GTA V, ani od momentu ogłoszenia GTA VI, więc o żadnym wyścigu mowy tu nie było. Rozumiem uszczypliwość i motywy żartu, ale mimo wszystko kto wie – może zajmie mu to mniej niż 13 lat i jednak wyprzedzi Rockstar?
Najbardziej uwiera mnie jednak konieczność podpinania się wszystkich do trendu
Byle jak, byle się załapać i spróbować coś ugrać. Trudno o jaśniejszy przykład postępującej memizacji polityki. To dzieje się od dawna, to jasne. Kraj z wypiekami na twarzy obserwował Sejmix i to nie po to, aby dowiedzieć się, w jaką stronę nasza ojczyzna zmierza, ale licząc na to, iż padnie coś zabawnego, spektakularnego, absurdalnego. Rechot potem był, i to nieraz, choćby gdy Sejmix przestał być popularny.
To choćby nie przytyk w stronę konkretnego polityka czy reprezentanta danego ugrupowania czy rządu. Druga strona nie jest lepsza i też wali memami jak leci – by wspomnieć choćby o internetowych działaniach byłego premiera. Poniższa grafika jest i tak dość niewinna, choć bawi (?) fakt, iż politycy stylizują się na bohaterów serii – było nie było – gangsterskiej. Dowcipy piszą się same, czyż nie?
Czas na upgrade. Czas na Polskę next-gen. Czas na @RozwojPlus. pic.twitter.com/U6HL0VpfBq
— Mateusz Morawiecki (@MorawieckiM) November 14, 2026Najwidoczniej daleko jesteśmy do dobicia do ściany, bo szef MSZ-u rozbił bank
Tylko na Facebooku jego fotka ma ponad 26 tys. polubień. Nie dziwi to wcale. Niedawno pisałem, iż jesteśmy pokoleniem beki, liczy się tylko żart, szydera, obśmianie, wyśmianie. Warto więc w to iść i błyszczeć w internecie. To najprostszy sposób dotrzeć choćby do tych, którzy na co dzień mogą cię nie popierać. „Co jak co, ale to mu się udało!”.
Nie przeszkadza choćby fakt, iż Radosław Sikorski wystawia się na łatwą kontrę. Ta zresztą gwałtownie poszła, komentujący wypominają, iż prędzej doczekaliśmy się GTA VI niż np. spełnienia jakiejś obietnicy rządu.
Trafne. Tylko co z tego? Nic, bo jedni i drudzy liczą lajki, cieszą się z wygrania internetowej potyczki.
Pamiętam czasy, kiedy pewnie życzyłbym sobie i cieszył, gdyby głośna premiera gry była tak szeroko komentowana, choćby przez polityków, tak jak ma to miejsce właśnie teraz. Wreszcie dystans i luz wkradł się w te szeregi, w miejsce, które potrzebuje spuszczenia powietrza oraz ludzkiej twarzy.
A jednocześnie świadczy to przecież o pewnym rozwoju, rosnącej świadomości. Gra nie jest już złem, dziełem szatana, a normalnym popkulturowym dziełem, do którego warto nawiązać, puszczając oko. Owszem, ostatnio mieliśmy powrót do mrocznych czasów, kiedy zapędzano się w niepotrzebne i przesadzone oskrażenia, ale różnicę i tak widać gołym okiem.
Uważaj, czego sobie życzysz – jak widać sporo racji ciągle jest w tej przestrodze. Rzecz w tym, iż tych dowcipów, żartów, dołączania do trendu jest dużo. Za dużo. choćby baza lotnictwa musi się przyłączyć.
Musi? Ktoś pisze nawet: „jak wszyscy, to wszyscy”, a ja czytam to nie jako radość, ale konieczność
Rozumiem, zabawa, wspólne przeżywanie ważnego wydarzenia. Być może jestem starcem krzyczącym na chmury, psujzabawą, osobą pozbawioną dystansu. Całkiem prawdopodobne. Wolałbym jednak, żeby niektórzy powiedzieli: „stop”. Nie powstrzymam celebrytów czy sklepów, które chcą wcisnąć produkt, więc muszą trzymać się internetowych reguł. Czegoś innego oczekuję jednak od najważniejszych osób w państwie.
W tym moim pragnieniu kryje się niebezpieczne stwierdzenie, iż komuś czegoś nie wypada. Nie lubię takich konwenansów. Przebicie balonika jest często jak najbardziej na miejscu i potrzebne. Pójście pod prąd, po swojemu. Tylko tutaj tej autentyczności i naturalności nie widzę. Jest raczej przymus niż przyjemność.
Mam pewien problem, kiedy widzę polityków sięgających po memy, po internetowe trendy. Raz, iż muszą zawłaszczać wszystko, każdą drobną przyjemność i przylepiać się do czegoś, co ich obecności wcale nie potrzebuje. Na tym traci sam humor, bo kolejny, choćby udany numer, przejdzie niezauważony albo niedoceniony. W końcu ileż można żartować.
Dwa, iż jeszcze przed chwilą wszyscy głośno dyskutowali o szkodliwości platform społecznościowych, o tym, jak przymykają oko na dezinformację, niebezpieczne treści. To rzecz jasna politykom nie przeszkadza przesiadywać na Twitterze i zamieszczać wpisy niedostępne np. na innych platformach.
Nie przeszkadza im też tworzyć memów i dołączać do internetowych trendów, nakręcając licznik polubień, budując tym samym wiarygodność serwisów, umacniając w przekonaniu, iż trzeba tam bywać, żeby wiedzieć, co się dzieje i mieć rękę na pulsie. A jak ominie cię kolejny mem byłego premiera, skierowany w stronę aktualnego szefa rządu? Błędne koło, na którym tracą obywatele, ale nie szefowie platform.
I jasne, ten zarzut dotyczy też mnie, zwykłego użytkownika, który na Facebooka narzeka, a przez cały czas tam siedzi i choćby znajduje coś dla siebie. Tylko jeżeli już ta obecność ważnych osób jest konieczna, to może warto byłoby się zastanowić, jak ona ma wyglądać – i czy faktycznie musi polegać na memicznej aktywności.
Nie ma niczego złego w dystansie, żarcikach, mruganiu okiem. Ba, często nie ma niczego lepszego, niż dobrze wbita szpilka, trafna riposta. Ale trzeba znać umiar i nie przesadzać. Wbrew pozorom nie jestem aż takim przeciwnikiem humoru. Po prostu czasami jest go za dużo i bywa, iż przez to umykają inne, poważne kwestie.
Niech więc choćby politycy zostawili żartowanie nam, zwykłym obywatelom.
Zdjęcie główne: Vardanyan Karen / Shutterstock















