2 godzin temu
Szarlatani z Pasikurowic: Pojedynek” to dwuosobowy spin-off znango i lubianego hitu Wolfganga Warscha, który przenosi znane budowanie woreczka do bardziej bezpośredniego, „szachrajskiego” starcia o uwagę tłumu. Każdy wyleczony pacjent, to wzrost naszej reputacji. Czy uda Ci się przygotować najlepsze eliksiry?
Informacje o grze
Autor gry: Wolfgang Warsch
Wydawnictwo: G3
Liczba graczy: 2
Czas gry: 45-60 minut
Wiek:10+
Gra została przekazana mi bezzwrotnie w ramach recenzji od wydawnictwa G3. Nie miało to wpływu na kształt mojej opinii.
Współpraca reklamowa z Ceneo.pl
Recenzja gry Szarlatani z Pasikurowic: Pojedynek
„Szarlatani z Pasikurowic: Pojedynek” to samodzielna gra dla dwóch osób, osadzona w tym samym uniwersum co nagrodzana Kennerspiel des Jahres „Szarlatani z Pasikurowic”. Zamiast punktów zwycięstwa gracze walczą tutaj o przyciąganie pacjentów do swoich stoisk na tętniącym życiem rynku, wykorzystując eliksiry warzone z żetonów wyciąganych z woreczka.
Tytuł celuje przede wszystkim w duety oraz fanów oryginału, którzy chcą intensywniejszej, bardziej „pojedynkowej” wersji gry, przy zachowaniu klimatu szarlatańskiego targowiska i charakterystycznego „push your luck”. Z całą pewnością mogę stwierdzić, iż nie jest to wersja uproszczona, ale raczej alternatywne, bardziej „gamerskie” rozwinięcie formuły na dwie osoby.
Jak wygląda rozgrywka?
Każdy z graczy wciela się w szarlatana – znachora, który miesza składniki w butelce, by przyciągnąć do siebie niezdecydowanych pacjentów spacerujących po rynku. Zamiast znanego z podstawki kotła, gracze posiadają indywidualne planszetki w formie pionowej butelki, do której wrzucane są żetony składników.
Najważniejszy cel pozostaje prosty: przyciągnąć do swojego stoiska więcej pacjentów niż przeciwnik – gra kończy się, gdy ktoś wyleczy określoną liczbę pacjentów (np. sześciu/siedmiu, zależnie od wariantu), albo po ustalonej liczbie rund, a o zwycięstwie decyduje liczba wyleczonych pacjentów.
Budowanie woreczka i losowanie składników
Mechaniczny rdzeń to przez cały czas budowanie woreczka (bag-building): zaczynamy z identycznym zestawem żetonów, a po każdej rundzie kupujemy nowe składniki, które trafią do worka i zmienią „statystykę” naszych przyszłych dociągów. W Pojedynku znowu występują białe żetony – „złe” składniki, których zbyt wiele doprowadza do wybuchu mikstury – oraz kolorowe żetony o różnych mocach i wartościach numerycznych, determinujących ruch pacjenta.
Nowością jest większy rozstrzał wartościowych żetonów, jak np. dynie o wartości 6 czy ulepszane czarne kamienie alchemika, które mogą dojść aż do wartości 5, co przekłada się jednocześnie na przesuwanie pacjenta i ilość złota otrzymywanego na zakupy. Przy „dobrym dociągu” można więc wykonać potężny ruch, ale nieudany ciąg losowań może zostawić gracza wyraźnie w tyle.
Naprzemienne tury zamiast jednoczesnego ciągnięcia
Kluczową zmianą względem oryginału jest sposób rozgrywania rund: zamiast równoczesnego ciągnięcia żetonów ze swoich worków, gracze losują składniki naprzemiennie, po każdym dociągu wykonując efekt i potencjalnie przesuwając pacjenta na torze między stoiskami.
Daje to większą kontrolę reaktywną – decyzja o tym, czy ciągnąć dalej, zapada w kontekście aktualnej sytuacji na torze pacjenta i tego, co właśnie zrobił przeciwnik. Jednocześnie odejście od symultanicznej zabawy w „kto dalej dopcha kociołek” może nieco wygasić typowe dla podstawki zbiorowe emocje i wprowadzić krótkie przestoje, zwłaszcza gdy jedna mikstura już wybuchła, a druga wciąż się warzy.
Mechanika przeciągania liny o pacjenta
Nowy, najbardziej wyrazisty element to tor pacjenta, pełniący funkcję mechaniki „przeciągania liny”: w danej rundzie na planszy znajduje się kilku pacjentów, ale w danym momencie obaj gracze przeciągają tego samego, przesuwając go w stronę swojego stoiska dzięki wartości dobranych składników.
Gdy pacjent dotrze do czyjegoś straganu, uznaje się go za wyleczonego i przenosi na dach Gildii danego gracza, co zbliża go do zwycięstwa, ale jednocześnie „wydłuża trasę” kolejnych pacjentów oraz uruchamia mechanizmy kar/bonusów, które spowalniają lidera lub wzmacniają goniącego. To proste rozwiązanie faktycznie daje poczucie siłowania się z przeciwnikiem o każdego nieszczęsnego chorego.
Mechanizmy doganiania lidera
W związku z tym, iż losowość dociągu i duże różnice w wartościach żetonów sprzyjają szybkiemu wyłanianiu się lidera, gra wprowadza kilka mechanizmów „ratunkowych”, ułatwiających powrót do rywalizacji. Należą do nich m.in. cofanie straganu po wyleczeniu pacjenta (a więc dłuższa droga do przebycia), przyznawanie potencjalnie nieprzyjemnych efektów dla lidera oraz różne premie dla gracza pozostającego z tyłu.
Dzieki temu gra potrafi trzymać w niepewności do samego końca, bo gracz, który prowadził większość partii, może zostać dogoniony w ostatnich rundach, choć z perspektywy prowadzącego może pojawić się wrażenie karania za sukces.
Nowe składniki i oferta rynku
Pojedynek oferuje zupełnie nowe zestawy składników – cztery różniące się od siebie księgi, z wieloma złożonymi, „finezjnie” zaprojektowanymi efektami, często tworzącymi synergie między różnymi typami żetonów. Wśród nich są składniki działające od razu po wyciągnięciu, inne uaktywniające się dopiero na końcu rundy, a niektóre potrafią wpływać choćby na woreczek przeciwnika, co dodatkowo wzmacnia interakcję.
Na uwagę zasługuje też nowy sposób pozyskiwania złota – odpowiadają za to wspomniane czarne „kamienie alchemika”, których siłę można rozwijać, inwestując w nie w fazie nadzoru rynku. W tej fazie pojawia się interesujący mikro–mechanizm „ja dzielę, ty wybierasz”, w którym jeden z graczy układa zestawy nagród, a drugi wybiera, co wprowadza dodatkową warstwę decyzyjności.
Mocne strony gry
Zachowanie ducha oryginału przy realnych nowościach
„Pojedynek” oddaje klimat i odczucia znane z „Szarlatanów z Pasikurowic”: wciąż jest tu napięcie związane z losowaniem z woreczka, ryzyko wybuchu, budowanie własnego silniczka oraz kolorowa, humorystyczna oprawa. Jednocześnie nie sprawia wrażenia „odgrzanego kotleta” – zmiana celu na przeciąganie pacjentów oraz konstrukcja dwuosobowego starcia powodują, iż czuć obcowanie z inną grą w tym samym uniwersum..
Większa interakcja i taktyczne decyzje
Wielkim plusem, szczególnie dla graczy lubiących bezpośrednią rywalizację, jest zwiększona interakcja: każda decyzja wpływa na wspólnego pacjenta, a tym samym bezpośrednio na sytuację przeciwnika. Trzeba obserwować nie tylko własną butelkę, ale i woreczek rywala, przewidywać jego kolejne ruchy i kalkulować, czy warto mocniej cisnąć.
Naprzemienne dociągi i mechanika „przeciągania liny” tworzą specyficzny rodzaj napięcia: bywa, iż gracz decyduje się na bardziej ryzykowne losowanie tylko po to, by zablokować zwycięstwo przeciwnika nad obecnym pacjentem, choćby jeżeli z punktu widzenia „ekonomii” woreczka nie jest to optymalne. I to działa tutaj naprawdę dobrze.
Bogate, różnorodne składniki i regrywalność
Nowe efekty składników oraz cztery zestawy ksiąg sprawiają, iż każda partia może wyglądać inaczej, a gracze są zachęcani do testowania nowych strategii. Niektóre kombinacje żetonów budują silne synergie, inne premiują ryzykowne dociągi lub manipulowanie białymi znacznikami, co pozwala dopasować styl gry do własnych preferencji.
Dodatkowym atutem jest fakt, iż regrywalność wynika nie tylko z samego losowego dociągu, ale właśnie z mnogości konfiguracji zestawów składników oraz wyborów podejmowanych w fazie rynku.
Mechanizmy doganiania lidera
W grach o wysokiej losowości tego typu mechanizmy są kluczowe, by uniknąć sytuacji, w której jeden pechowy początek przekreśla szanse na zwycięstwo. W Pojedynku pakiet narzędzi hamujących lidera – cofanie straganu, kary za wyleczonych chorych, korzyści dla goniącego – jest dobrze przemyślany i faktycznie daje realną szansę na powrót do gry.
Czas rozgrywki i wykonanie
Pojedynek mieści się zwykle w 45 minutach, co czyni go komfortowym wyborem na wieczorną partię w parze. Przy dobrej znajomości zasad to tytuł, który łatwo wcisnąć choćby między inne aktywności w najbardziej zabiegane dni.
Na plus wypada również poziom wykonania – ilustracje i ikonografia nawiązują do podstawki, zachowując urok, kolorystykę i czytelny układ graficzny.
Słabe strony gry
Krzywa wejścia i instrukcja
Choć gra docelowo jest określana jako „średnio zaawansowana” i w założeniu dość prosta, pierwsze podejście do instrukcji może być dla części graczy zaskakująco wymagające. Niektóre zasady – szczególnie te związane z detalami ruchu pacjenta czy specyficznymi efektami składników – nie są w pełni intuicyjne i wymagają częstego zaglądania do książeczki w pierwszych partiach. Dodatkowo w instrukcji pojawiają się dwie sytuacje, które wymagają doprecyzowania, przez co zmuszony byłem szukać odpowiedzi w internecie.
Odczuwalna losowość i szybkie wyłanianie się lidera
Losowość była zawsze znakiem rozpoznawczym Szarlatanów, ale w Pojedynku jej wpływ na tempo rozgrywki i kształtowanie przewagi bywa jeszcze bardziej widoczny. Duży rozstrzał wartości kolorowych żetonów powoduje, iż „dobry dociąg” może w jednej rundzie przesunąć pacjenta o wiele pól, a „suchy” ciąg bez kluczowych składników zostawia gracza daleko z tyłu. Może to negatywnie wpływać na motywację gracza „goniącego”.
Mniej „grupowych” emocji, potencjalne przestoje
Zmiana z symultanicznego ciągnięcia na naprzemienne tury ma swoją cenę: rozgrywka bywa trochę mniej żywiołowa niż w oryginale. Do tego, jeżeli jeden gracz zakończy rundę wybuchem mikstury, a drugi wciąż wykonuje kolejne dociągi, pojawia się przestój dla tego pierwszego. W dwuosobowej grze nie jest to tragedia, ale osoby ceniące płynny, równoczesny flow podstawki mogą odczuć to jako krok w tył pod względem dynamiki.
Nie dla wszystkich fana oryginału
Podstawowa gra „Szarlatani z Pasikurowic” działa bardzo dobrze na dwóch graczy, więc Pojedynek nie jest koniecznym zakupem dla wszystkich, kto po prostu lubi grać w duet. Pojedynek to pozycja dla osób, które „wycisnęły” już wszystko z podstawki (włącznie z dodatkami) i chcą nowego wyzwania w znanym świecie. Kto szuka uproszczonej, krótszej i bardziej przystępnej wersji, może być zaskoczony, iż otrzymuje grę przynajmniej równie złożoną – miejscami bardziej „pokręconą” – niż oryginał.
Podsumowanie
„Szarlatani z Pasikurowic: Pojedynek” to udany, dwuosobowy rozwój znanej formuły, który zachowuje klimat i fundamenty mechaniczne pierwowzoru, a jednocześnie odważnie modyfikuje cel gry i strukturę rund. Mechanika przeciągania liny o pacjenta, nowe, rozbudowane zestawy składników oraz mocno podkręcona interakcja sprawiają, iż gra dostarcza świeżych emocji, szczególnie stałym duetom i fanom oryginału.
Z drugiej strony, wysoka losowość, wyraźne wahania przewagi oraz mniej intuicyjna instrukcja mogą odstraszyć graczy oczekujących bardziej „gładkiego” doświadczenia lub szybkiego, rodzinnego tytułu. Pojedynek to bardzo dobra gra, którą zdecydowanie warto wypróbować, zwłaszcza jeżeli Szarlatani już zdążyli zadomowić się na półce, być może nie jest to„must have” dla każdej planszówkowej kolekcji, ale dla mnie to jedna z najlepszych gier dwusobowych jakie ostatnio poznałem. Z pewnością trafi do mojej topki gier w tym roku.
Przydatne linki:
Grę najtaniej kupisz tutaj
Jeśli doceniasz naszą pracę i zaangażowanie albo po prostu podoba Ci się nasz portal i to, co robimy, to możesz nas wesprzeć niewielką kwotą – za co bardzo dziękujemy!!!
