Redragon Stormhunter – recenzja. Klawiatura z efektem Halla, którą warto się zainteresować

6 godzin temu

Przez lata przewinęło mi się przez ręce sporo klawiatur i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, iż klasyczne mechaniki mam już w małym palcu. Magnetyki to jednak inna bajka i do tej pory jakoś omijały mnie szerokim łukiem. Redragon Stormhunter (K721WRB-RGB-M) to mój pierwszy w życiu kontakt z efektem Halla na własnym biurku, więc tym razem podchodzę do tematu jak ktoś, kto naprawdę chce sprawdzić, o co w tych przełącznikach tyle szumu.

A szum jest, bo magnetyki kiedyś były zabawką dla wybranych, za które trzeba było płacić sporo. Redragon chcę to zmienić i wciska technologię Halla, za którą konkurencja często każe płacić nieco więcej, w cenę lekko poniżej trzystu złotych. Brzmi to zbyt pięknie, więc usiadłem do Stormhuntera na dłużej i sprawdziłem, gdzie jest haczyk.

Spis Treści

• Zawartość pudełka
• Specyfikacja urządzenia
• Wykonanie i design
• Switche magnetyczne i „dźwięki”
• Podświetlenie i keycapy
• Oprogramowanie i funkcje
• Podsumowanie

Kup Redragon Stormhunter

Zawartość pudełka

W pudełku Redragon Stormhunter znajdziecie wszystko, co powinno się tam znaleźć i nic ponadto. Oprócz samej klawiatury dostajecie odpinany kabel USB-A do USB-C z charakterystycznie zakrzywioną końcówką, narzędzie 2 w 1 do ściągania keycapów oraz switchy, cztery zapasowe przełączniki, naklejkę producenta i instrukcję.

Te cztery zapasowe switche to gest, który docenicie dopiero po czasie. Przy klawiaturze z hot-swapem, gdzie przełącznik wyjmujecie i wkładacie bez lutownicy, w razie awarii nie musicie biegać po zamienniki. Drobiazg, ale taki, który w tej cenie wcale nie jest oczywisty. Ważne: to nie rozwiązanie jak w mechanikach MX — działa tylko z dedykowanymi switchami, nie z dowolnymi.

Specyfikacja urządzenia

Wymiary	335 × 140 × 43 mm
Waga produktu	803 g
Typ klawiatury	Magnetyczna (efekt Halla)
Rodzaj przełączników	NextGEN UltraMag
Hot-swap	Tak
Łączność	Przewodowa
Interfejs	USB-C
Liczba klawiszy	82
Klawisze numeryczne	Nie
Rozmiar klawiatury	87% (TKL)
Rapid Trigger	Tak
Częst. próbkowania	do 8000 Hz (8K Hyper-Polling)
Anti-ghosting	Pełny
N-Key rollover	Pełny
Podświetlenie	Tak (RGB)
Długość przewodu	150 cm
Bateria	Brak (urządzenie przewodowe)
Oprogramowanie	Tak (Windows)
Kompatybilność	Windows, Mac, Linux

Wykonanie i design

Obudowa jest plastikowa i nie ma co się tym przejmować, bo przy magnetyku za niecałe trzy stówy aluminium byłoby cudem, a konkurencja za efekt Halla woła zwykle wielokrotność tej kwoty. Liczy się to, iż ten plastik jest dobry. Kadłub jest gruby i sztywny, próby wyginania nic nie dają, nic nie skrzypi ani nie trzeszczy, a powierzchnię pokryto przyjemną, lekko chropowatą fakturą, którą czuć pod palcami. Mimo w miarę kompaktowych rozmiarów Redragon Stormhunter waży ponad 800 gramów, więc siedzi na biurku pewnie i nie wędruje, do czego dokładają się gumowe podkładki na spodzie oraz dwustopniowa regulacja nóżek.

Port USB-C umieszczono po lewej stronie obudowy, co jest znakiem rozpoznawczym tego producenta, a przewód z kątową wtyczką sprawia, iż w ogóle Wam to nie przeszkadza. Sam wygląd potrafi za to podzielić ludzi na dwa obozy. Biało-czerwony korpus z keycapami w trzech kolorach przywodzi na myśl retrokonsolę albo biurko fana wyścigówek i przyznam, iż po czerni większości klawiatur taka odmiana cieszy oko, choć rozumiem, iż nie każdemu przypadnie do gustu. W prawym górnym rogu producent wcisnął jeszcze potencjometr głośności, a przy „uciętym” rzędzie klawiszy niewielki panel diod informacyjnych. Format to 87% TKL, czyli nieco kompaktowa konstrukcja bez bloku numerycznego, która zostawia sporo miejsca na biurku, a jednocześnie nie zmusza do żonglowania bindami jak układy 60%.

Switche magnetyczne i „dźwięki”

No i dochodzimy do sedna, czyli do tego, po co w ogóle sięga się po taką klawiaturę. Liniowe przełączniki magnetyczne NextGEN UltraMag działają w oparciu o efekt Halla i jako człowiek przesiadający się z klasycznej mechaniki powiem szczerze, iż różnicę czuć od pierwszej minuty. Klawiatura reaguje natychmiast, a punkt aktywacji ustawiacie sobie sami, więc raz możecie sprawić, iż klawisz odpala się przy samym muśnięciu, a innym razem dopiero przy wciśnięciu do dna. Do tego dochodzi Rapid Trigger, który aktywuje klawisz ponownie bez konieczności pełnego zwolnienia, oraz możliwość przypisania jednemu przyciskowi dwóch różnych akcji w zależności od głębokości wciśnięcia. W shooterach ta pierwsza funkcja to realna przewaga, zwłaszcza przy counter-strafingu. Dopiero teraz rozumiem, dlaczego ludzie się napalają na na te magnetyki, choć dla większości to raczej premium niż konieczność.

Same przełączniki są fabrycznie nasmarowane, pracują bardzo płynnie i należą do tych nieco cięższych, więc ich wciśnięcie wymaga wyczuwalnie większej siły niż w klasycznych „redach”. o ile chodzi o brzmienie, to Stormhunter nie jest ani najgłośniejszą, ani najcichszą klawiaturą, jaką miałem. Generowany dźwięk stoi gdzieś pośrodku, jest niskotonowy, stonowany i nie powinien przeszkadzać osobom obok. Spore znaczenie mają tu stabilizatory, które jak na tę półkę wypadają naprawdę nieźle, bo są ciche, płynne, nie grzechoczą i też dostały fabryczną porcję smaru, a całości dopełnia zabudowana konstrukcja typu non-floating key design, która porządkuje akustykę i po prostu lepiej wygląda.

Podświetlenie i keycapy

Adresowalne RGB nie krzyczy, tylko ładnie domyka całość. Kolory są żywe, dobrze się ze sobą blendują, animacje przechodzą płynnie i nie uświadczycie tu migotania ani nierówno doświetlonych stref. Keycapy odlano z porządnego, double-shotowego PBT, więc o wytarte legendy nie ma co się martwić choćby po latach klikania.

Jest jednak pewien niuans, na który warto zwrócić uwagę. Nakładki nie są w pełni przezroczyste, więc przez te z czerwoną czcionką część światła się przebija i daje całkiem interesujący efekt, natomiast białe legendy nie prześwitują w ogóle. o ile marzy Wam się klawiatura świecąca przez każdy znak, miejcie to z tyłu głowy. Na osobną pochwałę zasługuje za to pokrętło głośności, które pracuje skokowo i precyzyjnie, więc wyczuwacie każdy pojedynczy stopień, a regulacja w locie jest po prostu wygodna.

Oprogramowanie i funkcje

I tu dochodzimy do słabszego ogniwa. Sterownik zmienił się względem aplikacji znanych z wcześniejszych modeli producenta i moim zdaniem wcale mu to nie wyszło. Stracił sporo na czytelności, a polskie tłumaczenie miejscami zgrzyta tak, iż czytając nazwy niektórych funkcji trzeba chwilę pomyśleć, o co adekwatnie chodziło. Nie jest to dramat, ale ewidentnie widać, iż ktoś poszedł tu na skróty.