Sega Rally Championship (1995) — Arcade/Saturn

Zdjęcie: Sega Rally Championship (1995) — Arcade/Saturn

Powrót do kurzu: Sega Rally Championship na salonach i w domu

Są takie gry, które nie tyle się uruchamia, co… wchodzi się do nich jak do starej, zadymionej knajpy z automatami. Sega Rally Championship z 1995 roku to właśnie taka pozycja – pachnąca spalonym plastikiem z automatów, rozgrzanymi kineskopami i tym specyficznym „bzzzt”, gdy ktoś wrzucał kolejne żetony. W czasach, gdy w salonach królowały bijatyki i strzelanki na celowniki świetlne, Sega wyskoczyła z pomysłem prostym jak konstrukcja łopaty: rajdówki, kilka tras, dwa auta i fizyka, która miała cię przyspawać do kierownicy.

Brzmi banalnie? Tyle iż w połowie lat 90. mało kto potrafił zrobić arkadową ścigałkę, która jednocześnie wygląda jak milion monet, gra się w nią jak marzenie i jeszcze sprawia, iż po przegranej partii robisz ten charakterystyczny odruch: odruchowo szukasz kieszeni, czy nie zostało ci jeszcze kilka monet. Sega Rally Championship – zarówno w wersji arcade, jak i na Saturna – było jednym z tych tytułów, które potrafiły wokół siebie zgromadzić mały tłumek gapiów. A to, jak na grę „tylko o czterech odcinkach specjalnych”, jest sztuką nie lada.

„Sega Rally to ten przypadek, kiedy jedna gra w salonie była głośniejsza od całej reszty: dźwięk silników, komentator i ten stadionowy wrzask menu. Jak automat startował, to było słychać trzy ulice dalej.”
— Red. “Mario”

Arcade: świątynia kurzu i żetonów

Zacznijmy od źródła całego zamieszania, czyli arcade’owego Sega Rally Championship. W połowie lat 90. Sega była absolutnym królem salonów gier. Virtua Fighter, Daytona USA, Virtua Cop – wszystko to napędzane kolejnymi wcieleniami architektur Model 1 i Model 2. Sega Rally dostało sprzęt z najwyższej półki: Model 2A-CRX, co oznaczało jedno – grafika 3D w jakości, która wtedy mogła wywrócić niejednemu graczy żuchwę.

Automat robił wrażenie już z daleka. Solidny kokpit z kubełkowym fotelem, potężną kierownicą z force-feedbackiem, pedałami, drążkiem zmiany biegów i plakatowym art-workiem tak kiczowatym, iż aż pięknym. Gdy siadałeś za kierownicą, czułeś się trochę jak w telewizyjnym studiu rajdowym, tylko zamiast komentatora był ten charakterystyczny, pół-japoński, pół-angielski speaker, który darł się do ciebie przez głośniki: „Three, two, one, GO!”.

Fizycznie odczuwalne wibracje kierownicy, skręt, który stawiał opór, gdy wylatywałeś w żwir, i lekkie „puszczanie” przy wchodzeniu w poślizg – to było coś, czego żaden joypad ani klawiatura w tamtym czasie nie dawały. Arcade’owe Sega Rally nie było tylko „grą o rajdach”. To była atrakcja. Namiastka sportu motorowego, przepuszczona przez filtr arcade’owego jarmarku.

„To była jedna z niewielu gier, do których kolejka ustawiała się nie tylko z graczy, ale i z gapiów. Jak ktoś robił perfect przejazd Forestu, ludzie potrafili bić brawo. Serio.”
— Red. “Borsuk”

Filozofia designu: mało, ale treściwie

Największozy szok dla kogoś, kto dziś odpala Sega Rally po raz pierwszy, to… ilość zawartości. Trzy główne trasy w trybie Arcade (Desert, Forest, Mountain), plus ukryty Lakeside jako bonus. Dwa samochody na krzyż: Toyota Celica GT-Four i Lancia Delta HF Integrale (plus parę wariantów w wersjach późniejszych). Brzmi jak demo, a nie pełnoprawna gra? W realiach salonów gier to było złote minimum.

Kluczowym słowem było tu „pętelkowalność”. Każdy przejazd to raptem kilka minut adrenaliny, ale takie, które natychmiast zachęcają do powtórki. Sega Rally nie zasypywało gracza dziesiątkami tras i samochodów – zamiast tego każdą z tych nielicznych pętli dopieściła tak, iż można było wykuć ją na pamięć i wciąż znaleźć margines na poprawę.

Trasy jak charakterne postaci

Każda z tras w Sega Rally miała swój wyraźny charakter – wizualny, muzyczny i przede wszystkim „drogowy”.

Desert to wstęp, taki „kurs rajdowy dla opornych”. Szerokie zakręty, dużo miejsca na korektę, łagodna nawierzchnia. W tle pastelowe niebo, piasek, trochę palm, klimat rajdu w egzotycznej miejscówce, gdzie dywan z kurzu unosi się za każdą furą. Idealna trasa, żeby poczuć model jazdy i nauczyć się, jak gra reaguje na gaz i hamulec.

Forest to pierwszy prawdziwy test. Trasa nieco węższa, bardziej kręta, z wyczuwalnym rytmem „lewy-prawy-lewy, szczyt, ścinać”. Do tego zmiana nawierzchni: szutry, odcinki asfaltowe, lekko błotniste fragmenty. Jest więcej drzew, więcej przeszkód i zdecydowanie wyższe prędkości. Tu po raz pierwszy dociera do ciebie, iż Sega Rally nie jest tylko jazdą „na pałę”, ale wymaga subtelnego operowania kierą i gazem.

Mountain to już niemal egzamin. Kręte serpentyny, wąskie drogi, mosty, skalne ściany, które nie wybaczają błędów. Do tego jeszcze mieszanina śniegu i szutru, inna przyczepność, inne wyczucie hamowania. W Mountain wszystko jest ciaśniejsze, ostrzejsze, nastawione na to, żebyś popełnił choć jeden, mikroskopijny błąd i wyleciał poza trasę. A tam – choć nie ma klasycznych „zderzeń” i rozwalania auta – tracisz bezcenne sekundy, które przy zaciętej walce decydują o tym, czy zobaczysz kolejny checkpoint.

Lakeside, odblokowywany jako trasa bonusowa, to już czysty fan-service dla wyjadaczy. Śnieg, lód, szybkie odcinki przetykane zdradliwymi zakrętami, i to wszystko w scenerii lekko pocztówkowej, z jeziorem i górami w tle. Tu nie ma miejsca na błędy – to „ostatni boss” tras, stworzony, by wycisnąć z ciebie maksimum precyzji.

„Nie wiem, ile razy w życiu przejechałem Desert. Może setki. Ale do dziś, jak słyszę pierwsze takty muzyki z tej trasy, to ręce same szukają kierownicy. Sega Rally wryło się w pamięć typowo ‘mięśniowo’.”
— Red. “Lobo”

Model jazdy: między symulacją a arkadą

Sega Rally wyprzedziło swoje czasy jednym, genialnym pomysłem: różnymi nawierzchniami i ich wpływem na prowadzenie auta. Dziś to standard w grach wyścigowych, ale w 1995 roku był to prawie szok. W większości ówczesnych ścigałek asfalt, piach czy błoto były tylko inną teksturą. Tu – każdy typ podłoża naprawdę „czuło się” w kierownicy.

Na asfalcie auto prowadzi się precyzyjnie, niemal gładko, jak po szynach. Na szutrze zaczyna lekko pływać, trzeba wcześniej przygotować się do zakrętu, puścić gaz, lekko kontrować. W błocie i śniegu samochód wyraźnie się ślizga, wcześnie traci przyczepność, a dynamiczne wejście w poślizg jest wręcz wskazane, żeby zmieścić się w ciasnych łukach.

To nie jest symulator w stylu późniejszych Colinów czy Richard Burns Rally. Tu wciąż główną rolę gra „miodność” i szybkość reakcji. Ale Sega Rally zaskakuje tym, jak bardzo wymaga od gracza opanowania „czucia” auta. Gwałtownie wciśnięty hamulec, za mocne skręcanie kierownicą, przegazowanie – wszystko to kosztuje czas, który w tej grze liczony jest niemal w milisekundach.

Drifty kontrolowane i niekontrolowane

Sednem przyjemności w Sega Rally jest drift. Gra praktycznie zachęca, byś wchodził w zakręty z lekkim nadsterownym uślizgiem. Zwłaszcza na Forest i Mountain odpowiednio przygotowany drift pozwala utrzymać wysoką prędkość i płynnie przechodzić z zakrętu w zakręt, nie gubiąc tempa.

Kiedy uda ci się „złapać” ten moment – lekkie puszczenie gazu przed zakrętem, skręt, subtelne dodanie mocy i szybkie kontrowanie – Sega Rally nagradza cię tym niepowtarzalnym uczuciem: jadę na granicy, ale mam to pod kontrolą. jeżeli przesadzisz – samochód obraca się, uderzasz w bandę lub wypadasz w piach. jeżeli zrobisz to idealnie – czujesz się jak mistrz świata.

„Sega Rally to pierwsza gra, przy której zacząłem liczyć zakręty w głowie. ‘Dwa łagodne, jeden ostry, hopa, lekki false, długi prawy’. Jak w prawdziwych rajdach, tylko bez pilota. Albo inaczej – z pilotem, który drze się tylko ‘Long medium left!’.”
— Red. “Xardas”

Model jazdy na Saturnie vs arcade

Port na Saturna, który wyszedł kilka później, oczywiście musiał pójść na kompromisy. Zabrakło potężnej mocy Model 2, a i sterowanie padem to nie to samo, co kierownica z automatu. A jednak Sega, w swoim złotym okresie, wykonała kawał naprawdę imponującej roboty.

Model jazdy na Saturnie jest zaskakująco bliski oryginałowi. Owszem, fizyka jest trochę „zmiękczona”, a pewne niuanse zachowania auta na różnych nawierzchniach są mniej wyczuwalne, ale filozofia jest ta sama: płynność, drift, balans między gazem a hamulcem. Saturnowy pad – zwłaszcza ten sześcioprzyciskowy – dawał radę, choć oczywiście najlepiej Sega Rally grało się na dedykowanej kierownicy, którą Sega wypuściła dla Saturna.

Port dodał też kilka trybów i opcji, które nieco rozszerzyły oryginał. Był choćby tryb praktyki, time attack, możliwość ścigania się z „duchem” i – co dla wielu najważniejsze – tryb dwuosobowy na split-screenie, który stał się gwoździem programu na niejednej imprezie.

Grafika: poligonowy rajd w pełnej krasie

Patrząc na Sega Rally dziś, łatwo zbyć grafikę wzruszeniem ramion: „ot, stare poligony”. Ale w 1995 roku to był pokaz siły. Automat Model 2 wypluwał z siebie kolorowe, płynne, szczegółowe trasy w 3D, z ładnie oteksturowanymi samochodami, dynamicznymi zmianami otoczenia i – co najważniejsze – bardzo stabilnym frameratem.

Styl ponad realizm

Sega Rally nie starało się być „hiperrealistyczne” w sensie fotorealistycznej grafiki. Zamiast tego postawiło na styl arcade: nasycone kolory, lekko przerysowane scenerie, wyraźne kontrasty. Piasek w Desert jest może zbyt żółty, drzewa w Forest za bardzo „pocztówkowe”, a śnieg w Mountain trochę jak z reklamy proszku do prania – ale wszystko to składa się w spójną, atrakcyjną całość.

Efekty specjalne, jak chmury kurzu za autem, ślady kół pozostawiane na nawierzchni, refleksy świetlne na karoserii, były wtedy naprawdę imponujące. Do tego dochodziły płynne animacje samochodów – lekko „pracujące” zawieszenie, przechyły nadwozia w zakrętach, wibracje na hopkach.

„Pierwszy raz jak zobaczyłem Desert na automacie, to stałem jak wryty. ‘To już jest jak telewizja’, pomyślałem – z tą różnicą, iż telewizor u mnie w domu nie miał tylu klatek na sekundę.”
— Red. “Pepe”

Saturn: ambitny port z nożem na gardle

Sega Saturn, choć reklamowany jako potężna maszyna, do 3D nie był tak stworzony jak jego późniejszy konkurent z obozu Sony. Port Sega Rally na Saturna musiał więc kombinować. Zredukowana liczba poligonów, uproszczone tekstury, mniejszy zasięg widzenia, skromniejsze efekty. A jednak – tu widać było kunszt programistów Segi.

Trasy zachowały swój charakter, a gra działała zaskakująco płynnie. Owszem, nie było już tej salonowej „mocy”, ale klimat został zachowany. Wystarczyło siąść wieczorem, zgasić światło, odpalić konsolę na starym CRT i… już się było z powrotem w salonie gier, tylko bez kolejek za plecami.

Największy kompromis dotknął detalów tła – góry i lasy stały się bardziej umowne, a pewne elementy scenerii uproszczono lub całkiem wycięto. Ale najważniejsze – czytelność trasy, widoczność zakrętów, punktów orientacyjnych – pozostały bez zarzutu. Sega Rally na Saturna nie było demem technologii – było po prostu świetną grą.

Audio: kiedy muzyka i silniki tworzą stadion

Jeśli jest coś, co natychmiast przenosi w czasy Sega Rally, to jego audio. Już ekran tytułowy wita cię charakterystycznym okrzykiem „SEGA RALLY CHAMPIONSHIP!” – wykrzyczanym z takim entuzjazmem, jakby zapowiadał finał mistrzostw świata.

Muzyka: eurobeat spotyka arcade

Ścieżka dźwiękowa w Sega Rally to mieszanka arcade’owego rocka, lekkiego eurobeatu i typowej dla Segi lat 90. melodii, które wpadają w ucho po kilku sekundach. Każda trasa ma własny utwór, idealnie dopasowany do klimatu. Desert to przyjemny, rytmiczny kawałek z lekkim feelingiem „pustynnej przygody”. Forest jest bardziej dynamiczny, z mocniejszym bitem, który pasuje do szybkich zmian kierunku. Mountain idzie w stronę nieco bardziej podniosłego, „epickiego” grania, co świetnie komponuje się z górską scenerią.

Muzyka nie przytłacza, ale też nie stanowi tylko tła – jest pełnoprawnym elementem rozgrywki. W połączeniu z dźwiękiem silników, skrętem kół, uślizgiem na szutrze tworzy coś na kształt koncertu na cztery koła i jedną konsolę.

„Jak ktoś w redakcji nuci ‘ta-ta-tata-taa’ i robi rękami ruchy jak kręcenie kierownicą, to wiadomo, iż właśnie znowu wieczorem odpalał Sega Rally. Ta muzyka to instant teleport do 1995.”
— Red. “Rafi”

Efekty dźwiękowe i komentator

Silniki w Sega Rally nie brzmią jak wyjęte z nagrań prawdziwych rajdówek, ale mają swój charakter. Lekkie „wycie” na wysokich obrotach, inny ton przy zmianie nawierzchni, satysfakcjonujący dźwięk, gdy wpadniesz w drift na szutrze – wszystko to może i jest przerysowane, ale w idealnym stopniu arcade’owe.

Kropką nad i jest komentator. Co prawda nie mamy tu klasycznego pilota z pełnym zestawem komunikatów rajdowych, ale krótkie, charakterystyczne okrzyki: „Easy right!”, „Medium left!”, „Long medium right… maybe?”, „Don’t cut!” – i ten kultowy, smutny, ale motywujący „Game over… maaaan”. To jest ten typ voice-overu, który wrył się w pamięć całemu pokoleniu graczy.

Na Saturnie jakość dźwięku jest minimalnie niższa niż w automacie, ale całość została przeniesiona bardzo wiernie. Co ważne – audio na konsoli wciąż ma tę samą energię, ten sam „stadionowy” klimat. Sega wiedziała, iż bez tego Sega Rally straciłoby połowę uroku.

Tryby gry i zawartość: mniej, ale na lata

Z dzisiejszej perspektywy ktoś mógłby powiedzieć: „to wszystko?”. Kilka tras, garść aut, parę trybów. Ale w latach 90. liczyło się coś innego – regrywalność. Sega Rally zostało zaprojektowane jak automat, który ma ci wyciągać żetony przez miesiące, a potem, w wersji domowej, wyciągać z ciebie kolejne wieczory.

Arcade: pogoń za checkpointami

Główny tryb w automacie to klasyczny arcade: startujesz na Desert, masz określony czas do pokonania odcinka. jeżeli mieścisz się w checkpointach, lecisz dalej – na Forest, potem Mountain. Każdy błąd, każde wypadnięcie w piach czy dobicie do bandy, to sekundy w plecy. Sega Rally było bezlitosne: brak czasu – koniec zabawy. Ale właśnie ta surowość powodowała, iż chciało się wracać.

Struktura wyścigu z masą AI-rivalów na trasie tworzyła też specyficzny „żywy ruch”. Przepychanie się między autami, szukanie optymalnych linii, wyprzedzanie na milimetry – wszystko to budowało poczucie intensywności. Choć formalnie ścigasz się z czasem, nie z konkretnym przeciwnikiem, to jednak walka na trasie wydaje się jak najbardziej bezpośrednia.

Saturn: tryby dla domowych rajdowców

Wersja Saturn dodała kilka trybów, które w salonie były zbędne, ale w domu okazały się bezcenne. Poza klasycznym Arcade dostaliśmy:

– Tryb „Championship” – sekwencja wyścigów z punktacją, bliższa kampanii turniejowej niż jednorazowej próbie.
– Time Attack – ściganie się z czasem, z możliwością zapisu i ścigania się z duchem własnego przejazdu.
– Split-screen multiplayer – esencja domowej zabawy: dwóch graczy, jeden telewizor, jedna kanapa, dwa pady i dużo przekleństw pod nosem, gdy ktoś kogoś zepchnie w piach.
– Tryb praktyki – pozwalający obyć się z trasami i różnymi warunkami.

Zawartości może nie było dużo, ale sposób, w jaki Sega Rally motywowało do bicia rekordów, był szalenie skuteczny. Dobra linia przejazdu, idealnie dobry drift, agresywne, ale kontrolowane wyprzedzanie – każdy element można było szlifować niemal w nieskończoność.

„W redakcji mieliśmy tabelkę wyników do Sega Rally. Desert, Forest, Mountain, Lakeside. Kto pobił rekord, ten pisał go na kartce czerwonym markerem. Rekordy wisiały nad telewizorem jak medal za zasługi.”
— Red. “Kazio”

Sega Rally vs konkurencja: co wyróżniało tę grę?

W połowie lat 90. ścigałek nie brakowało. Daytona USA, Ridge Racer, w domu Lotusy, Test Drive’y, na PC pierwsze próby poważniejszych symulatorów. Sega Rally musiało się jakoś wyróżnić. I wyróżniło się trzema rzeczami.

Po pierwsze – stricte rajdowy klimat, ale bez ciężaru symulacji. To nie były typowe, zamknięte tory jak w Daytona USA. Trasy wyglądały jak wyjęte z WRC-owych odcinków specjalnych: szutrowe serpentyny, leśne odcinki, górskie drogi. Sam fakt, iż Sega Rally rzuciło się na rajdy – a nie klasyczne „circuit racing” – był ruchem świeżym.

Po drugie – różne nawierzchnie i ich realny wpływ na jazdę. Ridge Racer bawił się driftami, Daytona stawiała na prędkość i efektowność, ale Sega Rally wprowadziło nową jakość w „czuciu podłoża”.

Po trzecie – fenomenalne wyczucie balansu między „easy to play, hard to master”. Prostota sterowania, brak setek opcji, dwa auta – a jednocześnie tak wysoki sufit umiejętności, iż najlepsi gracze potrafili miażdżyć przeciętnych różnicą kilku sekund na jednym okrążeniu.

Multiplayer: w salonie i w domu

W wersji arcade prawdziwa magia zaczynała się, gdy dwa lub więcej automatów Sega Rally zostało połączonych linkiem. Nagle zamiast samotnej walki z czasem dostawałeś head-to-head z kumplem przy sąsiedniej kierownicy. Prawdziwe wyścigi zaczynały się wtedy, gdy obaj znali już trasy na pamięć. Wtedy każdy, najmniejszy błąd jednego z was, był natychmiast bezlitośnie wykorzystywany przez drugiego.

Wersja Saturn, mimo ograniczeń sprzętowych, próbowała oddać tę magię w formie split-screenowego trybu dwuosobowego. Oczywiście, kosztem obcięcia detali i pewnego spadku płynności. Ale emocje były prawdziwe. Lokalne multiplayer na kanapie to coś, czego dzisiejsze granie online nie jest w stanie w pełni zastąpić: siedzicie obok siebie, widzicie wzajemne reakcje, śmiejecie się, klniecie, komentujecie każdy głupi błąd.

„Najlepsze imprezy kończyły się tak samo: ktoś mówił ‘dobra, jedna rundka w Sega Rally i spadamy’, a trzy godziny później wciąż próbowaliśmy w dwójkę przejechać Mountain bez wylotu w przepaść.”
— Red. “Yoshi”

Ciekawostki i drobiazgi dla fanów

Sega Rally, mimo szczupłej zawartości, kryje kilka smaczków i ciekawostek, które jeszcze bardziej podkręcają jej legendę.

– Lakeside, wspomniana już ukryta trasa, dla wielu była mitem z szeptanych opowieści: „stary, tam pozostało jedna, śnieżna trasa, ale trzeba ją odblokować!”. W salonach gier krążyły legendy, jak to zrobić, zanim ktokolwiek rzeczywiście zobaczył ją na własne oczy.
– Licencjonowane auta – Toyota Celica i Lancia Delta – nadawały grze autentyczności. W tamtym czasie nie każdy arcade miał prawdziwe marki, a tu proszę: rajdowe legendy prosto z WRC.
– Kultowe powiedzonka komentatora, jak „Game over… yeaah” czy „Long medium right… maybe?” były tak charakterystyczne, iż doczekały się własnych remiksów w fanowskich kręgach.
– Sega Rally było jednym z tych tytułów, które na długo definiowały wyobrażenie o „rajdzie w grze”. Gdy później pojawił się Colin McRae Rally, wielu porównywało go właśnie do Sega Rally – tyle iż „z większym naciskiem na symulację”.
– Na Saturnie gra doczekała się bardzo ciepłego przyjęcia w recenzjach – nie tylko za jakość samego portu, ale też za to, iż praktycznie przeniosła salonowe doświadczenie do domu. W wielu japońskich i europejskich rankingach Saturnowych gier Sega Rally lądowało w absolutnej czołówce.

Jak Sega Rally zestarzało się dzisiaj?

Pytanie, czy warto wracać do Sega Rally w 2020+ roku, jest trochę przewrotne. Jasne, technicznie to już gra z innej epoki. Poligony kłują w oczy, tekstury są skromne, ilość zawartości – symboliczna. Ale mimo to Sega Rally broni się jednym: czystą, nieprzetworzoną „miodnością”.

Model jazdy wciąż daje satysfakcję. Trasy wciąż są zaprojektowane tak, iż po kilku przejazdach wchodzisz w coś na kształt „flow”. Muzyka i dźwięki przez cały czas wywołują uśmiech. To ten typ gry, którą można odpalić „na pięć minut” – i rzeczywiście zagrać pięć minut, bo jedna, dwie próby wystarczą, żeby przypomnieć sobie, jak to działa. Ale też można przy niej spędzić godzinę, goniąc za własnym rekordem na Desert.

Na Saturnie Sega Rally jest dzisiaj jednym z kamieni milowych biblioteki – pozycją obowiązkową dla wszystkich, kto chce poczuć, o co chodziło w złotej erze konsol Segi. W wersji arcade – jeżeli tylko masz okazję trafić na sprawny automat – to wręcz obowiązkowa pielgrzymka.

„Są gry, które docenia się za historię, wpływ na branżę, innowacje. Sega Rally docenia się za to, iż po 30 latach wciąż jest po prostu cholernie fajną ścigałką.”
— Red. “Magi”

Podsumowanie: esencja rajdowej arkady

Sega Rally Championship (1995) to destylat tego, co w arcade’owych wyścigach najlepsze. Zero zbędnego tłuszczu, same mięso: szybkie, intensywne przejazdy, genialne wyczucie fizyki (jak na swoje czasy), świetne audio, charakterne trasy i balans trudności, który nie wybacza lenistwa, ale nagradza naukę.

Wersja arcade pozostaje ideałem, do którego później odnosiło się wiele gier. Port na Saturna, mimo kompromisów, to jeden z najlepszych przykładów na to, jak przenieść salonową maszynę do domowego salonu. jeżeli grasz dziś w wyścigówki i zastanawiasz się, skąd wzięła się moda na rajdy w grach – Sega Rally jest jednym z kamieni milowych tego trendu.

To nie jest gra, która zachwyci cię dziś „contentem”, otwartym światem czy fotorealistyczną grafiką. Ale jeżeli szukasz tytułu, który w kilka minut przypomni ci, czym była magia salonów gier lat 90., Sega Rally wciąż jest biletem pierwszej klasy.

„Gdybym miał komuś wytłumaczyć, czym różni się arcade od symulacji, posadziłbym go przed Sega Rally, dał trzy próby na Desert i powiedział: ‘Resztę zrozumiesz sam’.”
— Red. “Fox”

Ocena końcowa

Dane techniczne