Specyficzny fenomen gier o pracy — dlaczego podbijanie pieczątek i segregowanie książek stało się zabawą

Gracze są przyzwyczajeni do wygrywania bitew, strzelania do przytłaczających sił wroga, przechodzenia lochów, pokonywania smoków, ratowania całych krain i światów. Dlaczego ciągnie ich więc do myjki ciśnieniowe, sterty książek rozwalonych przed regałem, czy lady w kiosku? Papiery, Proszę — prosta rozgrywka, ale wciągająca fabuła
W Papers, Please gracz wciela się w rolę kontrolera na przejściu granicznym w opresyjnym reżimie Arystoczki. Sprawdza ważność dokumentów i udziela stosownej odpowiedzi. Choć koniec końców trzeba jedynie podbić pieczątkę, ciągłe zmiany legislacyjne jak i praca na akord, by utrzymać rodzinę, zapewniają pewna dozę trudności.
Gracz każdej osobie musi sprawdzać dokumenty. Początkowo wystarczy sam paszport, ale gwałtownie okazuje się, iż podróż wymaga wizy, zgody na pracę, zgody na pobyt, biletów, dowodów osobistych, certyfikatów szczepienia.... I przy każdym trzeba sprawdzić ważność, zgodność numerów, dat, poprawność pieczątek, miejsca wydania, wagę i wzrost podróżującego — jak i oczywiście samo zdjęcie petenta. Za każdą osobę dostaje się wypłatę, a za pomyłkę karę finansową. Rozgrywka może się wydawać banalna i nużąca, gracze jednak grę pokochali.
W trakcie rozgrywki sp