Stare gry i pixelarty kiedyś wyglądały lepiej. Czy wiesz dlaczego?

Dawne gry często wspominamy jako piękniejsze niż w rzeczywistości. W internecie krąży przekonanie, iż na kineskopowych ekranach wyglądały niemal jak manualnie malowane ilustracje. Prawda jest jednak bardziej złożona i znacznie ciekawsza.

To nie tylko magia starych telewizorów sprawiała, iż grafika wydawała się gładsza. Równie istotną rolę odegrały sprytne techniki artystyczne oraz ograniczenia sprzętu, które twórcy potrafili przekuć w zaletę. Współczesne produkcje retro rzadko potrafią odtworzyć ten efekt.

Porównanie powiększonego sprite’a Princess Peach (z Super Mario RPG) do zdjęcia tego samego sprite’a na monitorze CRT (kineskopowym). Trzeba zaznaczyć, iż takie przykłady nie są idealne – nikt nie siada tak blisko ekranu. Ten montaż nie uwzględnia też dosyć ważnych informacji – jaki to typ monitora CRT i sygnału.

Sekret ekranów CRT

Monitory kineskopowe faktycznie zmieniały sposób postrzegania pikseli. Delikatne rozmycie, linie skanowania i subtelne „przeciekanie” kolorów sprawiały, iż ostre piksele stapiały się w bardziej miękkie kształty. Obraz wydawał się płynniejszy niż na dzisiejszych panelach LCD. Na tanich odbiornikach otrzymujących sygnał słabej jakości obraz bywał dodatkowo wygładzony, co potęgowało wrażenie „magii”.

Kolejny przykład, który pokazuje zasadę, ale trochę przekłamuje – zdjęcie kineskopu jest zdecydowanie za ciemne i zrobione ze zbyt bliskiej odległości.

Nie oznacza to jednak, iż piksele zawsze i zupełnie znikały. W zależności od jakości ekranu i rodzaju sygnału mogły być bardzo wyraźne. Inaczej wyglądała gra podłączona złączem RCA do starego telewizora, a inaczej na monitorze wysokiej klasy. Na lepszych monitorach grafika pozostawała wyraźna i kanciasta.

Sprytne sztuczki artystów

Równie istotną rolę odegrali sami twórcy grafiki. Ograniczona paleta kolorów i niska rozdzielczość zmusiły ich do opracowania technik, które oszukiwały ludzkie oko. Dithering (naprzemienne rozmieszczanie pikseli różnych kolorów) pozwalał symulować dodatkowe kolory i wygładzał przejścia, a antyaliasing (dodawanie półprzezroczystych lub pośrednich kolorów na krawędziach obiektów) wygładzał krawędzie, tworząc iluzję większej szczegółowości.

Te zabiegi działały szczególnie dobrze w połączeniu z adekwatnościami kineskopów. Delikatne rozmycie sprawiało, iż wzory ditheringu łączyły się w nowe barwy, a przejścia tonalne wyglądały naturalniej. Efekt był sumą talentu artystów, programistów i fizyki wyświetlacza.

Przykład genialnego wykorzystania adekwatności kineskopów przez artystów – półprzezroczyste wodospady w Sonic: The Hedgehog. Magia CRT powoduje piękne blendowanie kolorów. Jednocześnie jest to świetny przykład efektu kineskopowego rozmycia – spójrzcie tylko na tego Sonica. Źródło: datagubbe.se

Dlaczego współczesny pixel art jest inny?

Wielu współczesnych twórców stylizujących gry na retro unika dawnych technik, obawiając się, iż prace staną się zbyt „nowoczesne” lub zbyt gładkie. W efekcie powstają grafiki przesadnie kanciaste, odzwierciedlające bardziej wyobrażenie o przeszłości niż jej rzeczywisty wygląd.

Emulatory i gry retro często oferują filtry imitujące kineskopy. Potrafią one oddać część efektu, ale trudno im odtworzyć wszystkie niuanse analogowego obrazu – zwłaszcza wpływ różnych typów sygnału wideo czy specyfikę konkretnych modeli telewizorów.

Ekran tytułowy z gry Ruff’n’Tumble (z Amigi 500) z 1994 roku, stanowi doskonały przykład tego, jak daleko rozwinęła się sztuka pikselowa zanim odeszła do lamusa. Źródło: datagubbe.se

Nostalgia a rzeczywistość

Pamięć o dawnych grach jest mieszanką doświadczeń wizualnych i emocji. Każdy widział je na innym sprzęcie, w innych warunkach i w innym wieku. Dlatego jedni pamiętają miękkie, niemal malarskie obrazy, a inni ostre piksele.

Stare pixelarty rzeczywiście wyglądały lepiej – ale nie wyłącznie dzięki kineskopom. Były efektem połączenia kreatywności i technologii, której nie da się w pełni odtworzyć filtrem graficznym. To właśnie ta kombinacja sprawia, iż do dziś budzą tak silny sentyment.

Źródło: opracowanie własne na podstawie { datagubbe } datagubbe.se