Przez odzież z Wiedźminem chwycili za widły. Artyści tłumaczą się internautom

Już za chwilę do sieci Medicine trafią ubrania z kolekcji poświęconej Wiedźminowi. Z pozoru wyglądają pięknie, ale bliższe spojrzenie obnaża kilka baboli. Czyżby AI? W internecie trwa walka artystów z komentatorami, a ja mówię: drodzy państwo, wyciągajcie pliki.

W dzisiejszych czasach bardzo trudno jest powiedzieć czy zdjęcie zostało wygenerowane przez sztuczną inteligencję, czy jest dziełem stworzonym w klasyczny sposób. Jeszcze niedawno widzieliśmy różne artefakty, niedoskonałości, ale algorytmy stają się coraz lepsze. Dlatego racjonalny internauta, gdy widzi obrazek przedstawiający papieża witającego się z lordem Sithów, od razu wie, iż to niemożliwe.

A nie, to jednak była prawda. W polskim internecie wybuchła miniafera o serię ubrań. To piękne studium upadku zaufania do sztuki.

Medicine wypuszcza ubrania inspirowane Wiedźminem. Kto je stworzył?

Kolekcja wygląda świetnie i sam nosiłem się z zamiarem zakupu kilku rzeczy. Wiecie, może i nie mam już 15 lat, żeby chodzić we wzorzystych koszulkach, ale widzę Wiedźmina, a portfel sam wskakuje do ręki. Marka tak opisuje współpracę:

Z pozoru spokojny las skrywa potwora, w starej legendzie tli się ziarno prawdy, a mgła otaczająca trakt rzadko bywa tylko mgłą. Z tej nieoczywistości, na licencji CD PROJEKT RED, zrodziła się nowa kolekcja The Witcher x Medicine

Jej bezpośrednią inspiracją są „Pieśni przeszłości”, nadchodzący, dodatek do gry Wiedźmin 3: Dziki Gon. Geralt wyruszy w nim do sielskiego regionu Letten, którego spokojne oblicze skrywa uśpione przez lata zło. Ta mroczna atmosfera, splątana z naturą i sekretem, przeniknęła prosto na grafiki.

Do tej niebezpiecznej podróży marka Medicine zaprosiła trójkę wyjątkowych twórców: Bartka Kosowskiego, Annę Podedworną i Alka Morawskiego. Wspólnie z zespołem projektowym marki zajrzeli oni głęboko pod podszewkę wiedźmińskiego uniwersum, by przenieść jego mrok na ubrania, akcesoria oraz elementy home.

Efekty są wspaniałe:

Część komentujących była zachwycona, a część obudziła w sobie instynkt tropiciela. I tu pojawiają się pierwsze zgrzyty:

Największe zdziwienie budzi lutnia, a raczej inna liczba strun na gryfie, a inna na korpusie.

Na dole jest jedna więcej. Może to interpretacja artysty, może nie wiedział, jak wygląda lutnia, ale dalej robi się ciekawiej.

Medalion nie wygląda zachęcająco. Takich wpadek jest znacznie więcej – krzywe miecze, szczegóły anatomiczne kruków itd. Wybuchła miniafera, w której padło pierwsze oskarżenie: te grafiki to AI slop, nie stworzył ich człowiek.

Do sprawy odniósł się jeden z twórców grafiki:

Nie muszę mówić, iż internauci, którzy zwykle wierzą w najbardziej absurdalne teorie spiskowe, nagle postanowili okazać zaskakujący sceptycyzm. Mówią, hola piękny kawalerze, ale skąd mamy wiedzieć, czy nie kłamiesz? Pokaż coś więcej. Artysta pokazuje.

Na tym ujęciu medalion wilka ma adekwatny kształt, więc prawdopodobnie grafika użyta na stronie firmy to zdjęcie faktycznej kozulki, która się zagięła. To by tłumaczyło dziwny wygląd medalionu.

We wpisie wyżej doskonale widać różnicę. Tak swoją drogą ta grafika jest obłędna. Inna autorka też wtrąciła swoje 3 grosze:

Niestety popełniła błąd. Nie posypała głowy popiołem, tylko odpowiada komentującym na ich poziomie, a to największa zbrodnia, jaką można popełnić w internecie. Bo widzicie, ktoś może wam napisać, iż jesteście idiotami i nie potraficie nic, ale o ile powiesz to samo do adwersarza, to dowiesz się, iż jesteś chamem bez kultury i jak śmiesz śmieć. Klasyka.

Cała ta afera pokazuje coś innego

Coraz trudniej będzie udowodnić, iż dzieło jest efektem pracy artysty, a nie dobrym promptem. Nie ma zabezpieczeń, cyfrowych podpisów, hologramów, które potwierdzałyby autentyczność grafik i w drugą stronę to samo – dobry prompt jest niezwykle trudny do wyłapania. Jakiś czas temu w obiegu krążyła idea certyfikatów NFT, ale niestety ten pomysł został pogrzebany w piramidach finansowych i spekulacjach, więc dzisiaj nikt temu nie zaufa. Tym samym coraz częściej ocena pracy artysty będzie opierać się na zaufaniu. Osobną kwestią jest komu zaufacie, a kogo skażecie na potępienie. Wybierzcie mądrze.

Obejrzałem te prace i skłaniam się ku wersji, iż grafiki powstały w tradycyjny sposób, a część artefaktów to wina druku, ułożenia materiałów lub niedostatecznego przywiązania do szczegółów. Tylko w dalszym ciągu to kwestia zaufania, a nie wiarygodna kwestia. Może pomogłyby udostępnione pliki .psd, na których zapisany jest proces twórczy, ale z drugiej strony, na jakiej podstawie wymagać ich od twórców? To tak jakby ktoś z was teraz poprosił mnie o plik .doc z tekstem tego artykułu. Nie dałbym go, bo nie tworzę w edytorze tekstowym, ale wtedy moglibyście zarzucić, iż skoro go nie ma, to samo to jest dowodem. Żyjemy w ciekawych czasach, jak mówi chińskie przekleństwo.